Op het moment van schrijven is het 16:33. En tot pak 'm beet een half uur terug had ik het idee om vanavond naar Utrecht te gaan om daar nachtfoto's te schieten. Dat idee is er nog wel, maar deze is voor onbepaalde tijd uitgesteld, want de toch al niet zo fijne verstandhouding die ik met de stad Utrecht heb, is er na vandaag niet beter op geworden. 

 

Gisteravond had ik wat eerder geprinte stratenkaarten van Utrecht klaargelegd, maar die kaarten zijn per ongeluk tussen de stapel oud papier terecht gekomen die ik later die avond gecreerd had, zo ondervond ik vanochtend, toen de volle doos aan oud papier reeds naar de papierbak is gebracht. Nu geloof ik niet zo in tekens of dat iets 'zo bestemd is', maar anders dan dat kan ik het niet verklaren wat mij is overkomen.

 

Toen ik er vanochtend achter kwam dat die stratenkaarten met het oud papier mee waren gegaan, was dat zonde, maar er was geen man overboord. Ik maakte gewoon een nieuwe met de bezienswaardigheden waarvan ik foto's wilde nemen, en ik kan mij voor om iets eerder te vertrekken, zodat ik bij de bibliotheek bij het Centraal station deze nieuwe kaart kon afdrukken, bij gebrek aan een eigen printer. Dat was tenminste de bedoeling...

 

Eenmaal binnen biij de bieb, ondervond ik al snel dat het er druk was. Stervensdruk, je-kunt-er-over-de-koppen-lopen,-zo-druk. Alle computers die ik tegenkwam, waren al bezet, of asociaal onbemand achtergelaten. Toen ik het doelloos rondlopen na een stief kwartier beu was, ging ik op zoek naar iets van een reisgids over Utrecht. Volgens het computersysteem zou de gids die ik zocht per een aantal stuks zich op de vijfde etage moeten bevinden. Not!

 

Nadat ik de hele vijfde verdieping was afgestruind, kwam ik er via een bibliotheekmedewerker achter dat de reisgidsen op de derde etage lagen. Nadat ik had aangegeven dat zij hun systeem dan wel eens up to date mogen maken, kachelde ik naar de derde verdieping. Om erachter te komen dat de betreffende reisgids er helemaal niet lag. En er lagen verder nog wel wat stratengidsen van de nodige provincies, maar natuurlijk niet die van Utrecht.

 

Op dat moment besefte ik mij dat ik voor een enigszins vlotte oplossing niet bij de bieb moest zijn, dus ik ging naar het Centraal station om bij de Ako te kijken of ze tussen de overvloed aan Amsterdamgidsen misschien nog een verdwaald Utrechtgidsje hadden liggen. Tevergeefs, zo bleek al snel. Dus ik ging naar de kassa toe om te vragen naar het telefoonnummer van hun Utrechtse collega's om te checken of ze wel Utrechtgidsen in Utrecht hadden liggen, maar de kassamedewerkers hadden geen telefoonlijst of telefoongids bij de hand.

 

Dat was voor mij de laatste spreekwoordelijke tegenslagdruppel die de emmer deed overlopen. Om te beseffen dat mooie nachtfoto's mij vandaag in elk geval niet gegund zijn. Zul je net zien dat als ik wel naar Utrecht zou zijn gegaan, de Utrechtgidsen er net waren uitverkocht. Of door de vrieskou had ik vanavond niet de trein terug kunnen pakken naar Amsterdam. Of mijn statief was met camera en al in de Oudegracht gekukeld...

 

Wordt ongetwijfeld vroeg of laat vervolgd. Uiteindelijk is er altijd nog de printer op het werk. Kost je wat geduld omdat je minstens een werkweek moet wachten voor je goed en wel weer eens de gelegenheid hebt om op stap te gaan, maar dan heb je ook wel wat. In elk geval meer dan een tijdsverkwisting van anderhalf uur, een verspilling van 6 strippen en een verrijking aan een en al frustraties.

Eén op de drie ondervraagden zegt dat de aandacht die hij of zij besteedt aan de thuissituatie ten koste gaat van de carrière. Werkende ouders zeggen dat inwonenden kinderen veel stress opleveren. Vooral vrouwen met kinderen geven aan veel privéstress te hebben.

 

--------------------Bron--------------------

 

Hypocriete slijmballen! Die mensen zijn gewoon zo bang dat zij het bokje zijn bij de volgende ontslagronde dat zij zich op deze manier proberen in te dekken. Om er vervolgens achter te komen dat ze zo juist hun eigen graf graven door de directie een goede reden voor hun ontslag te geven, muwhehe...

Eerder vanavond ben ik weer een ervaring rijker geworden. Eentje die mijn woede tamelijk heeft aangewakkerd. Ik wilde ergens in de Amsterdamse binnenstad wat foto's schieten, dus ik stapte op de fiets onderweg naar de pont. Op een gegeven moment was ik in de Van de Pekbuurt, waarin ik bijna in botsing kwam met iemand die met wat anderen aan het babbelen was, maar vervolgens niet uitkeek toen-ie wilde oversteken.

 

Toegegeven, ik fietste weliswaar aan de verkeerde kant van de weg, maar waarom zou ik oversteken als het fietspad ophoudt aan het eind van de weg, zo'n kilometer verderop, en ik dus weer zou moeten oversteken? Waar leven we ook alweer? Amsterdam of Tweede Exloërmond? Maar goed, ik hoorde dat hij en die luitjes waarmee hij was wel iets riepen, maar omdat ik muziek op had, verstond ik niet wat zij zeiden. Wel kon ik het bij het verder fietsen niet laten om even aan te geven dat hij wel moest uitkijken.

 

Vervolgens fietste ik door, en ongeveer 15 seconden later kreeg ik ineens een forse duw van achter. Bleek die gast mij gewoon achterna gerend te zijn, met alle mogelijke gevolgen van dien! Dat achterlijke zwijn kijkt verdoemme zelf niet uit zijn doppen, en houdt het mij dat kennelijk nog kwalijk ook als ik hem domweg even op de feiten druk!? Wat is er overgebleven van het gezegde: "De hand in eigen boezem steken?"

 

Witheet was ik op dat moment, ik voelde de adrenaline door mijn lijf gieren, maar door mijn strakke planning wist ik het op te brengen om het geval achter mij te laten en door te fietsen. Maar man oh man, de prutser mag Allah op zijn blote knietjes bedanken dat hij niet in de VS leefde. Anders weet ik niet, met dat wapenbezit dat daar legaal is, of ik mijzelf in een dergelijk moment met iets minder haast in het achterhoofd aldaar in de hand had kunnen houden.

 

Wat mij denk ik nog het kwaadst maakt in deze, is dat het helaas niet de eerste keer dat ik het met mensen met een vergelijkbare etnische achtergrond heb meegemaakt dat ze akkefietjes liefst met geweld willen oplossen, en dat zij hierin dan vaak nog zo laf zijn om mensen van achter te willen aanvallen. Of dat toeval is, of iets dat er in zo'n cultuur is ingebakken, dat laat ik maar wijzelijk in het midden, maar het zijn figuren zoals de bokkelul waarom het mij niet verbaast waaraan Wilders onder andere zijn populariteit geniet.

-------------------------Bron-------------------------

 

Natuurlijk moet het weer onrustig worden in de Parijse voorsteden, in dat goede oude land van waar de mensen wonen die nog beter en vaker kunnen klagen dan 'wij Nederlanders'. Zijn die jongeren nou echt zo achterlijk dat zij zich niet beseffen dat de politie niet voor niks achter zo'n jongen aan gaat? Zegt het al niet genoeg over de onschuld van die jongen dat-ie op de vlucht sloeg bij een doodgewone politiecontrole?

 

Hoe debiel ben je dan als je gaat lopen rellen, terwijl het geheel de stomme eigen schuld is van die jongen dat-ie door zijn waarschijnlijk beroerde rijmanskunsten en overige capriolen het loodje heeft moeten leggen? Net zoals het, bij de vorige keer dat er zo de pleuris uitbrak in de Parijse voorsteden, de stomme eigen schuld was van die 2 jongeren dat ze bij een politieachtervolging werden geëlektrocuteerd omdat ze in een elektriciteithuisje schuilden voor de politie. |-(

 

Kennelijk is het wel heel erg gesteld met de voorzieningen in de Parijse voorsteden. Ik hoorde al dat je er in sommige voorsteden 2 uur met het openbaar vervoer over doet om de ongeveer 10 kilometer van de desbetreffende voorstad naar de Parijse binnenstad af te leggen, maar blijkbaar hebben ze in sommige van die voorsteden ook al geen scholen. Een andere verklaring heb ik er anders niet voor waarom dat volk daar dom gehouden wordt nadat het al dom is geboren...

Waar vinden we de Dries Roelvinkfans? Want terwijl wij hem met z'n allen uitlachen en wij hem de personificatie van de kansloosheid vinden, heeft-ie wel regelmatig optredens en zal hij zich, zeker als hij nog een jaartje of 10 doorgaat, vast niet druk hoeven te maken over zijn pensioen. En dan zal hij uiteindelijk de laatste lach hebben. Is dat niet ergens een beangstigende gedachte?

Beste Kwalbert,

 

Dat je dé gossip queen van Nederland bent, prima. Er zijn nuttigere manieren om je brood te verdienen, maar zolang er een afzetmarkt is voor jouw journalistieke zuigerij, wie ben ik om daarover te klagen? In principe is het altijd nog beter dan moeten leven van een uitkering. Feit is wel dat je soms moet weten wanneer je te ver gaat.

 

Het is misschien niet slim wat Yolanthe gedaan heeft, of Georgina, en vast dat je met andere scoops ook niet bepaald vrienden hebt gemaakt, maar sommige ontwikkelingen moeten z'n natuurlijke verloop kennen in plaats van dat jij een hete peper in de kont van Vadertje Tijd stopt. Sommige mannen voelen zich nou eenmaal gewoon niet tot jou aangetrokken.

 

Anywho, Daphne wist bijvoorbeeld wel wanneer de grens van het nog enigszins toelaatbare was overschreden, vandaar haar (verstandige) beslissing om met RTL Boulevard te nokken. Zij wil nog wel eens ergens op de koffie uitgenodigd worden zonder dat al het smeuiige uit die afspraak de volgende dag op straat ligt. Daardoor vraag ik mij eigenlijk af waar jouw integriteit 'm eigenlijk in zit...

 

Hoe dan ook kon je er op wachten dat jij, met jouw praktijken, vroeg of laat eens een koekje van eigen deeg zou gaan krijgen. Hulde dat dit BNN op zich gelukt is, een hele dikke vette streep door jouw ego dat je een rechtszaak gaat aanspannen. Die je verdoemme ook nog weet te winnen, welke rechter heb je hiervoor omgekocht? En het ergste is dat je uit deze ervaring waarschijnlijk geen moer hebt geleerd ook.

 

Uit dit alles kan ik daarom maar 1 conclusie trekken, Kwalbert. Jij bent niks meer en niks minder dan een onsportieve, kleinzielige, egocentrische, gewetenloze loser, ogenschijnlijk met het empathisch vermogen van een Joegoslavische seriemoordenaar. Ik hoop daarom maar dat je trots op jezelf bent, want niemand anders is het namelijk op je. Galbak.

 

Met minachtende groet,

 

De vliegende neushoorn

Een beetje vreemd vond ik het wel, toen ik gisteren, na mijn bezoekje aan Gent van dit weekend, in de trein zat van Antwerpen naar Amsterdam. We hadden 5 minuten vertraging, en ik zat toevallig net in de ruimte waar de conducteurs stonden te babbelen terwijl ze hun stationsplichtplegingen deden.

 

Ze hadden het erover dat ze die 5 minuten vertraging wel konden inhalen, en verdumm noch mal, we waren inderdaad uiteindelijk netjes op tijd aangekomen op Amsterdam Centraal. Vervolgens gingen bij mij die tandwieltjes in mijn kop draaien. Want als ze een vertraging inhalen, moeten ze dus wel harder rijden dan normaal. Waarom rijden ze dan niet normaal wat harder?

 

Is het omdat die trein niet nog harder kan, waardoor een verschil van 5 minuten op een afstand Antwerpen-Amsterdam op een kleinere afstand relatief gezien eigenlijk te verwerpen is? Of hebben treinen zich normaliter ook aan een maximum snelheid te houden, en was mijn trein dan de hele tijd in overtreding? Of trekt het spoor het niet als de treinen er consequent harder overheen gaan dan ze normaliter doen?

Was ik eergister in het gebied rondom de rechtenfaculteit van de UvA aan het wachten op het blue hour, kom je tal van corpsballen en andersoortige kakkers tegen. Die studeren natuurlijk allemaal rechten, om vroeg of laat de advocatentoko of rechterszetel van pappie en/of mammielief over te nemen. Maar nu vraag ik mij iets af...

 

Op de middelbare school zie je ze nooit, maar tijdens je studie zijn ze er vanuit het niets. Waar de hel komen die corpsballen dan toch zo ineens vandaan? En wat kan hun plotselinge transformatie verklaren, anders dan het verlangen naar eenheidsworst op de sociëteit?

Het probleem van de meeste linkse partijen is dat de macht, die ze jarenlang onbetwist in dit land hadden, hen arrogant gemaakt heeft. Alles wat van de linkse partijen af kwam, dat zou wel even het beste voor het land zijn, andere geluiden moesten daarom als de wiedeweerga verworpen worden. En op rechts had je al die tijd nauwelijks serieuze spelers. Alleen de VVD, maar die zijn zo gematigd dat ze voor de linkse kerk nauwelijks een bedreiging vormden.
 
Nu, in een tijd waarin de mentaliteit is veranderd (de PvdA van vlak na de Tweede Wereldoorlog is de PVV nu bijvoorbeeld), vult de rechterkant zich met minder gematigde partijen, die bij het volk eveneens gretig aftrek vinden. En de meeste linkse partijen, en de PvdA voorop om de grootste klappen op te vangen, weten niet hoe zij zich hiertegen moeten wapenen.
 
Ze verdedigen zich zowat allemaal tegen dat nieuwe, maar nu veel serieuzere, rechtse geluid door het massaal voor gek te verklaren, maar een fatsoenlijke (tegen)aanval hebben ze niet. En dat is de PvdA keihard fataal geworden, want vooral de rechtertak van de PvdA-aanhang vond bij Wilders de duidelijkheid die bij de eigen PvdA ontbrak.
 
De conclusie? Wil de PvdA alles bij de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar, of bij de Tweede Kamerverkiezingen in 2011, weer op een rijtje hebben, dan moeten ze kappen met dat typisch Nederlandse gedrag van het de schuld altijd maar bij de ander zoeken in plaats van de hand in eigen boezem te steken.

 

Niet zo fanatiek naar de ander kijken, maar stug je eigen plan trekken en je daar door niets en niemand van weerhouden. Dat heeft, zoals nu is gebleken, de PVV en D66 bepaald geen windeieren gelegd. Want dat het volk maar wat graag behoefte heeft aan duidelijkheid, da's in de VS in 2004 wel gebleken toen George W. Clot, na al 4 jaren wanbeleid, herkozen werd omdat John Kerry een saaie zak zonder gevatte mening was.

Dit is verreweg het toppunt van 'What The Fuck!?' in de positiefste betekenis van de term.